Opkomende zon boven het Alkmaardermeer (EM)
Opkomende zon boven het Alkmaardermeer (EM)

Huis-aan-huis-pamflet
Huis-aan-huis-pamflet - de actiegroep ging over in de Stichting tot behoud van Natuurlijke en Cultuurhistorische waarden in de Alkmaardermeeromgeving in augustus 1990.
Er was veel werk te doen en de vraag was, hoe pak je dat aan? Eind 1989 begon de strijd voor het behoud van de polder. Want al in dit vroege stadium (eind 1989 en begin 1990) was na de start vanuit de N.J.N. een groep verontruste Akersloters begonnen een zo breed mogelijk draagvlak tegen de plannen te creëren bij de burgers door middel van pamfletten die huis aan huis werden bezorgd. Hennie Groot en Henk Kooij waren in eerste instantie de trekkers hiervan. Hierop kwamen veel reacties, zowel schriftelijk als telefonisch. Maar ook bij de Provincie en de Rijksoverheid werden afdelingen benaderd die zich bezig hielden met natuur en cultuurhistorie. Landelijke natuurorganisaties en de Milieufederatie Noord-Holland werden om advies gevraagd. Zo konden er zienswijzen worden ingediend en bezwaarschriften worden geschreven die goed onderbouwd waren. Om duidelijk te maken dat de groep verontruste burgers geen politieke partij was (het was inmiddels bijna verkiezingstijd) werd de groep begin 1990 een actiegroep en kwam Rein Schaap de groep versterken. Nog later bestond de kerngroep uit Hennie Groot, Henk Kooij, Rein Schaap en Riet Vroegop. Loekie Groot en Edwin Kapitein deden vanaf de zijlijn mee namens de Nederlandse Jeugdbond voor Natuurstudie, afdeling Bakkum. Deze actiegroep kreeg al snel als naam de actiegroep tot behoud van Natuurlijke en Cultuurhistorische waarden in de Alkmaardermeeromgeving en zij kreeg veel steun en adhesiebetuigingen uit de bevolking.

In deze eerste periode werd er veel gepraat met de politiek omdat er 21 maart 1990 gemeenteraadsverkiezingen waren. De Klaas Hoorn- en Kijfpolder was een belangrijk punt in deze verkiezingen. Er werden brieven geschreven, er werd een alternatief plan aangedragen (wandel- en fietspaden over de dijk langs het meer, een kinderstrandje bij ’t Hoorntje, een surfstrand op enige afstand van het kinderstrandje en goede bewegwijzering) en er werden fractievergaderingen bezocht en uitgebreide brieven gestuurd aan de raadsleden en fractieleden. Ook werd de bevolking eind februari 1990 opgeroepen (via stukjes in de krant en huis-aan-huis-pamfletten) te bellen tussen 17.00 en 19.00 uur om aan te geven hoe groot het draagvlak onder de bevolking was tegen de bouwplannen, en dat was groot. Op het politiek café van 8 maart waren veel mensen van de actiegroep aanwezig en werden veel vragen gesteld over de plannen voor de polder. Het werd een echt verkiezingsitem.

Ondanks de verkiezingsuitslag met een licht verkiezingsverlies voor de in de raad vertegenwoordigde partijen en het geldende Natuurbeleidsplan ging de meerderheid van de gemeenteraad toch door met het plan en met de voorbereidingen van het project. Zo werd er 16 mei 1990 een gemeentelijke inspraakbijeenkomst gehouden in de Lelie waarin de bijgestelde visie toegelicht zou worden. Ook hier waren veel verontruste burgers aanwezig en uiteraard de mensen van de actiegroep. Maar naar de argumenten werd niet geluisterd en er werd gewoon doorgewerkt aan de nieuwe visie.